Żywienie dzieci w wieku szkolnym musimy otoczyć większą kontrolą i opieką, gdyż popełniamy tu nieraz więcej błędów niż w żywieniu dzieci małych. Małemu dziecku poświęcamy zazwyczaj więcej zainteresowania: i uwagi, ściślej przestrzegamy regularności posiłków, kontrolujemy dokładniej jakość i ilość pożywienia i kar- mimy dziecko, ew. pomagamy mu przy jedzeniu. Inaczej odnosimy się do dziecka w wieku szkolnym, gdyż uważamy je za samodzielne, nie wymagające spe- cjalnej opieki i troski, jeśli chodzi o sposób odżywiania. Jest to podejście zgoła niesłuszne, gdyż dziecko w wieku szkolnym wyrosło wprawdzie z okresu wczesnego dzie- ciństwa, w którym musimy roztaczać szczególną dbałość o jego odżywianie, weszło natomiast w okres bardzo wy- tężonej w stosunku do swych sił pracy, jaką jest bez- sprzecznie nauka w szkole. Ponieważ na wytężoną pracę i na ruch (gimnastyka, sport, bieganie, gra w piłkę) orga- nizm zużywa większe ilości energii, dziecko w wieku szkolnym musi być intensywnie odżywiane, tym więcej że procesy wzrostu i rozwoju (budowa organizmu) prze- biegają w tym okresie również bardzo szybko. Skutkiem błędnego żywienia dzieci w wieku szkolnym spotykamy się dość często ze zjawiskiem niedożywienia dzieci w tym okresie. Na pierwszy plan wysuwa się nie- dostateczne spożycie mleka, sera, mięsa, jaj, masła, owo- ców i warzyw, zarówno gotowanych, jak i pod postacią surówek. Pierwsze śniadanie, które dziecko spożywa po długiej przerwie nocnej, trwającej 12—13 godzin (tj. od kolacji do pierwszego śniadania), powinno być pełno- wartościowe i dostatecznie obfite. Dziecko na pierwsze śniadanie powinno otrzymywać przede wszystkim: zupy mleczne, a do tego chleb z ma- słem, serem, jajem, miodem itd. i — jeśli to możliwe — owoce, pomidory, rzodkiewki, szczypiorek itp. Podawa- nie samych zup mlecznych na pierwsze śniadanie nie jest wystarczające, tym bardziej że dzieci niechętnie je- dzą gęste zupy. Wielką rolę w odżywianiu dziecka szkolnego odgrywa również drugie śniadanie. Drugie śniadanie. Obserwacja zebrane przez lekarzy szkolnych i przez personel pedagogiczny wyka- zały, że wydajność pracy dziecka w szkole po 3—4 go- dzinach lekcyjnych zaczyna spadać i konieczne jest wy- równanie straconej energii przez spożycie drugiego śnia- dania o wysokiej wartości odżywczej. W skład drugiego śniadania powinny wchodzić: 1) produkt białkowy pod postacią mleka, sera, jaj, podrobów, mięsa ryb, wędlin, itp.; 2) warzywa i owoce gotowane, jak również pod po- stacią surówek; 3) produkty, które są dobrym źródłem energii (siły, ciepła), jak: pieczywo pod każdą postacią, a więc również chleb razowy, pszenny, żytni, mąka, kasze, ziemniaki, tłuszcze, cukier; 4) świeże masło lub śmietana. W szkołach, w których dożywianie jest na wysokim poziomie, dzieci wykazują lepsze postępy w nauce, są żywsze, weselsze, pilniej i chętniej się uczą, chętniej ćwiczą na gimnastyce i bawią się. Natomiast dzieci nie- dożywione lub nieprawidłowo żywione są ospałe, ocię- żałe, słabe, często gorzej się uczą i nie przejawiają aktyw- ności własnej. Obiad. Dziecko, które nie spożyło pełnowartościowe- go pierwszego śniadania w domu i nie otrzymało w szko- le śniadania drugiego o wysokiej wartości odżywczej, wraca ze szkoły zmęczone i tak przegłodzone, że często nie ma już wcale apetytu na zjedzenie obiadu. Sprawa obiadu dla dziecka w wieku szkolnym jest nie mniej ważna niż pierwszego i drugiego śniadania. Jeśli dziecko otrzymuje pierwsze i drugie śniadanie według powyższych wskazań, to obiad powinno spoży- wać wspólnie z resztą domowników, o ile nie jest to pora zbyt późna. Jeśli jednak dziecko wraca ze szkoły głodne i czas czekania na obiad wypełnia sobie zjadaniem dużych ilości chleba, to zamiast chleba lepiej dziecku podać coś już gotowego z obiadu, np. gotowaną jarzynę lub zupę, gdyż nasyciwszy się chlebem na pewno nie zje potem całego obiadu, a zwłaszcza jarzyn. Po obiedzie dziecko powinno odpocząć i nie zabierać się bezpośrednio po zjedzeniu obiadu do odrabiania lekcji. Bardziej skomplikowana jest sprawa obiadów dla dzie- ci i młodzieży szkolnej, gdy rodzice pracują i stołują się poza domem. Dzieci jedzą wtedy obiad najczęściej o godz. 13. lub 19., przyrządzony po przyjściu rodziców z pracy lub odgrzewany z dnia poprzedniego. Układ ten, bardzo